Autor: Max

  • 180 CAMP – pięć dni, które naprawdę potrafią zmienić perspektywę

    180 CAMP – pięć dni, które naprawdę potrafią zmienić perspektywę

    Przez pięć dni, dzięki wsparciu naszego sponsora – Fundacji LPP, razem z 30 podopiecznymi dwóch placówek z Gdańska i Gdyni uczestniczyliśmy w 180 CAMP – kolonii socjoterapeutycznej pełnej rozmów, aktywności, nowych doświadczeń i… przełamywania barier.

    Tym razem naszym miejscem była miejscowość Wiele, w otoczeniu Borów Tucholskich – lasów i jezior, które same zachęcały do spędzania czasu na zewnątrz. Woda była na tyle czysta, że podczas pobytu mogliśmy obserwować ryby, a nawet raki.

    Każdy dzień miał swój stały rytm. Śniadanie o 8:00, obiad o 13:00, kolacja o 18:00, a pomiędzy nimi społeczności, wspólne aktywności i kolejne atrakcje. Najbardziej wytrwali mogli rozpocząć dzień jeszcze wcześniej – od pół-morsowania w jeziorze z Maxem. Najwcześniejsze wejście do wody odbyło się już o 6:15! Była też joga na trawie z Nikolą z Gdyni, która świetnie sprawdzała się jako spokojniejsze zakończenie intensywnego dnia.

    Poniedziałek upłynął przede wszystkim na przyjeździe, zakwaterowaniu i poznawaniu nowego miejsca oraz siebie nawzajem. To właśnie wtedy zaczęła się też najważniejsza część całego wyjazdu – spotkanie dwóch grup, które wcześniej właściwie nie miały okazji się ze sobą przeciąć.

    We wtorek pojawiły się pierwsze większe wyzwania – między innymi ścianka wspinaczkowa. Była okazja, żeby sprawdzić nie tylko swoją siłę czy odwagę, ale też zaufanie do innych i gotowość do podejmowania czegoś nowego.

    Środa była zdecydowanie wodna. Korzystając z tego, co Wiele ma najlepszego, ruszyliśmy na kajaki i rowerki wodne. W otoczeniu lasów i jeziora można było trochę zwolnić, ale też po prostu dobrze spędzić czas razem.

    Najbardziej intensywny był czwartek. Odwiedziła nas Julka z gdańskiej placówki, która mogła razem z nami uczestniczyć w jednych z najbardziej wyczekiwanych atrakcji – jeździe quadami oraz paintballu. Tego samego dnia czekał na nas również park linowy. Na zakończenie CAMP-u spotkaliśmy się przy ognisku – już w zdecydowanie innej atmosferze niż ta, która towarzyszyła nam podczas pierwszego dnia.

    Piątek był czasem pakowania, porządków, odpoczynku i ostatnich chwil razem przed odbiorem i powrotem do domu.

    Atrakcje były ważną częścią wyjazdu, ale sercem 180 CAMP były nasze społeczności. Rozmawialiśmy między innymi o zaufaniu, o tym, jak widzą nas inni, jak sami postrzegamy innych, w jaki sposób nawiązujemy kontakty oraz co pomaga lub przeszkadza nam w budowaniu relacji.

    Materiału do pracy zdecydowanie nie brakowało. Spotkały się dwie grupy z dwóch krańców Trójmiasta, a większość uczestników była dla siebie zupełnie nowa. Jak na Gdańsk i Gdynię przystało, początkowo nie zabrakło podziałów, dystansu, pierwszych ocen i wzajemnych uprzedzeń.

    Przez pięć dni udało się jednak zrobić prawdziwe 180 stopni.

    Było poznawanie się, sprawdzanie pierwszych ocen, przełamywanie barier, coraz więcej rozmów i coraz mniej podziałów. Finał? Gdańsk i Gdynia są już umówione razem na kebaba w Sopocie. 🙂

    Mamy nadzieję, że znajomości powstałe podczas 180 CAMP przetrwają znacznie dłużej niż sam wyjazd. Wierzymy, że poza wzajemną akceptacją jest również miejsce na szczere, prawdziwe i wartościowe relacje.

    Dziękujemy Fundacji LPP za umożliwienie nam stworzenia przestrzeni, w której takie relacje mogły zacząć się budować, oraz Ośrodkowi Beaver za udostępnienie miejsca na preferencyjnych warunkach. Dzięki temu mogliśmy tak licznie zaopiekować się naszymi dzieciorami i stworzyć im pięć naprawdę intensywnych, wartościowych dni.

    Liczymy, że były to nasze pierwsze, ale zdecydowanie nie ostatnie kolonie socjoterapeutyczne — a kolejne będą jeszcze bardziej PRESTIŻ WOW. 🙂

    Sponsorzy i partnerzy

    Cała galeria z wyjazu dostępna na stronie:

  • OPENER New Port 2026 – scena dla młodych

    OPENER New Port 2026 – scena dla młodych

    Warsztaty, kilkunastu młodych wykonawców, open mic, tysiące reakcji w internecie i finał, podczas którego scena należała przede wszystkim do młodych.

    Tak wyglądał OPENER NEW PORT 2026 – projekt muzyczno-społeczny Stowarzyszenia 180 Stopni, zrealizowany dzięki dofinansowaniu z Gdańskiego Funduszu Młodzieżowego.

    Od początku chcieliśmy, żeby nie był to po prostu kolejny koncert.

    Zanim uczestnicy pojawili się na scenie, mogli rozwijać swoje umiejętności podczas warsztatów. Angela Bogdańska prowadziła zajęcia z songwritingu i wokalu, Piotr „Biciu” Tomaszewski pracował z młodzieżą nad rapem, a Kamil „Polan” Polański wprowadzał uczestników w świat DJ-ingu. Ważną częścią przygotowań były również zajęcia psychoedukacyjne prowadzone przez Iwonę Woźniewską.

    Było więc miejsce zarówno na technikę i pracę nad utworami, jak i na to, co dzieje się chwilę przed wejściem na scenę – tremę, niepewność i pytanie: „czy naprawdę dam radę?”.

    Finał odbył się 22 sierpnia 2026 roku.

    Pierwotnie mieliśmy spotkać się w Gdańskim Centrum Sztuki Współczesnej w Nowym Porcie, ale pogoda postanowiła napisać własny scenariusz. Wydarzenie przenieśliśmy więc do Stacji Orunia.

    I scena ruszyła.

    Wystąpili Rysiu, Arecki, Puchacz, Zymenn, Valiante, Daria, Machu, IGY, Ami, Hex-On, Łukasz Herman, Kurczak & Miszi oraz Wiciu. Dołączyli do nich również zaproszeni goście – Sławek, Sudem i Gumbas.

    Była też przestrzeń open mic, dzięki której mikrofon mogli przejąć ci, którzy decyzję o występie podjęli właściwie na miejscu.

    Bo czasem właśnie tyle potrzeba – sceny, mikrofonu i chwili odwagi.

    Częścią wydarzenia był również konkurs, ale nie chcieliśmy sprowadzać go do prostego wyboru „kto był najlepszy”. Docenialiśmy różne rzeczy: autentyczność przekazu, debiut, osobowość sceniczną, zainteresowanie publiczności i zaangażowanie.

    Grand Prix zdobyli Miszi i Kurczak, a IGY został ulubionym uczestnikiem. Nagrodę za najbardziej autentyczny przekaz otrzymała Daria (Darka), najlepszym debiutem został Zymenn, a najwięcej wyświetleń zdobył Machu. Wyróżnienia otrzymali również Arecki i Rysiu.

    Ogromną częścią wydarzenia okazała się społeczność zgromadzona wokół projektu.

    Internetowe głosowanie uruchomiło naprawdę dużą aktywność – pod materiałami związanymi z wydarzeniem na Instagramie pojawiło się około 30 tysięcy komentarzy.

    Ale OPENER NEW PORT nie kończył się na wynikach.

    Dla jednych był okazją do pierwszego występu. Dla innych – możliwością pokazania utworu, nad którym pracowali od dawna. Ktoś przełamał tremę, ktoś poznał osoby robiące podobną muzykę, a ktoś po prostu przekonał się, że ludzie naprawdę chcą słuchać tego, co tworzy.

    I właśnie dlatego robimy takie wydarzenia.

    Muzyka daje młodym ludziom język do opowiadania o sobie. Scena daje możliwość bycia zauważonym. A wspólne działanie tworzy relacje, których nie da się zbudować samym siedzeniem na warsztatach.

    OPENER NEW PORT 2026 pokazał, że młodzieży nie trzeba mówić, żeby była aktywna. Trzeba stworzyć jej miejsce, w którym naprawdę może działać.

    Realizacja wydarzenia nie byłaby możliwa bez prowadzących, wolontariuszy, artystów, obsługi technicznej i naszych partnerów: Radia Gdańsk, Rady Dzielnicy Nowy Port, Pizza Portova, Klubu Bokserskiego Brzostek Team, pani Lucyny Mach oraz Stacji Orunia.

    Największe podziękowania należą się jednak uczestnikom.

    Za odwagę, wejście na scenę i pokazanie czegoś swojego.

    Do zobaczenia przy kolejnej edycji. 🎤

  • 180 CRAFT – trzy dni, dwie noce i jedno ognisko

    180 CRAFT – trzy dni, dwie noce i jedno ognisko

    Trzy dni w lesie, ograniczony zapas wody, jedzenie z konserw, nocne warty i obóz, który trzeba było zbudować właściwie od zera. Tak rozpoczęliśmy wakacje podczas 180 CRAFT – naszego bushcraftowo-survivalowego biwaku dla młodzieży.

    Było to dla nas wydarzenie szczególne również z innego powodu. Po raz pierwszy na wspólny wyjazd ruszyła młodzież z dwóch naszych placówek. Dla części uczestników było to pierwsze spotkanie, więc zanim zaczęliśmy uczyć się funkcjonowania w lesie, trzeba było też nauczyć się funkcjonowania… ze sobą.

    A najlepszym sposobem na integrację okazało się wspólne zadanie.

    Na początku uczestnicy usłyszeli, że gdzieś w terenie znajdują się zasoby, które wcześniej „zrzucił nam helikopter”. Trzeba było je odnaleźć.

    Tak rozpoczęły się pierwsze podchody i gra terenowa. Zamiast gotowego obozowiska czekało więc szukanie zapasów, orientowanie się w terenie i pierwsza okazja do współpracy pomiędzy osobami, które jeszcze chwilę wcześniej właściwie się nie znały.

    Dopiero później mogliśmy zabrać się za rozstawianie obozu.

    Trzeba było przygotować miejsca do spania, uporządkować przestrzeń, podzielić zadania i ustalić, jak będziemy funkcjonować przez kolejne dni. W warunkach terenowych bardzo szybko okazuje się, że rzeczy, nad którymi na co dzień nawet się nie zastanawiamy, nagle zaczynają mieć znaczenie.

    Chociażby woda.

    Nie było odkręcenia kranu za każdym razem, kiedy ktoś miał ochotę. Dysponowaliśmy określonym zapasem, więc trzeba było nauczyć się nim gospodarować i pamiętać, że to, co zużyjemy teraz, może być potrzebne później.

    Podobnie było z jedzeniem.

    Tym razem nie było stołówki, obiadu czekającego o konkretnej godzinie ani dużego wyboru w menu. Były konserwy, proste produkty i ognisko.

    I okazuje się, że jajecznica przygotowana wspólnie na żarze z ogniska potrafi smakować całkiem inaczej niż ta zrobiona rano na kuchence.

    Samo ognisko również nie pojawiało się za dotknięciem przycisku.

    Podczas warsztatów uczestnicy poznawali podstawowe sposoby rozpalania i podtrzymywania ognia, przygotowania odpowiedniego miejsca oraz bezpiecznego korzystania z niego. Była teoria, ale przede wszystkim dużo praktyki, prób i odkrywania, że kilka patyków w lesie jeszcze nie oznacza automatycznie płonącego ogniska.

    A kiedy robiło się ciemno, zaczynała się zupełnie inna część obozu.

    Wprowadziliśmy nocne warty. Uczestnicy w parach lub małych zespołach pilnowali obozowiska, kiedy pozostali mogli spać. Było trochę odpowiedzialności, trochę walki ze zmęczeniem i sporo nasłuchiwania każdego szelestu dochodzącego z ciemnego lasu.

    Jak się okazało – nie zawsze bez powodu.

    Jednej z nocy pojawił się bowiem nieproszony gość.

    Młody lis najwyraźniej uznał, że nasz obóz wygląda interesująco i przez jakiś czas regularnie nas podchodził. Zaglądał coraz bliżej, obserwował sytuację i skutecznie dostarczył nocnej warcie dodatkowego zajęcia.

    Można powiedzieć, że system ochrony obozu został przetestowany w praktyce. 🙂

    Noc miała jednak jeszcze jedną niespodziankę.

    Dla niektórych uczestników był to pierwszy w życiu moment, kiedy zobaczyli świetliki.

    Niby drobiazg. Kilka małych świateł poruszających się po ciemnym lesie. A jednak właśnie takie momenty często zostają z wyjazdów najdłużej – szczególnie kiedy na co dzień większość wieczorów spędza się w mieście, gdzie noc nigdy nie jest naprawdę ciemna.

    Przez trzy dni nie zabrakło kolejnych gier terenowych, zadań wymagających współpracy i sytuacji, których nie dało się wcześniej dokładnie zaplanować.

    Był też czas, żeby po prostu skorzystać z miejsca, w którym byliśmy. Wybraliśmy się nad jezioro, gdzie po intensywnych zadaniach terenowych można było trochę zwolnić, odpocząć i pobyć razem już bez kolejnego scenariusza do wykonania.

    Jednym z bardziej wyjątkowych punktów wyjazdu była również wizyta w zaprzyjaźnionej sokolarni. Młodzież mogła z bliska poznać świat sokolnictwa, dowiedzieć się, jak wygląda codzienna praca z ptakami drapieżnymi i potrzymać na specjalnej rękawicy różne ptaki. Uczestnicy zobaczyli także, jak wygląda trening na rękawicę oraz karmienie sowy. Dla wielu osób była to pierwsza okazja, żeby znaleźć się tak blisko tych zwierząt i zobaczyć, ile cierpliwości, zaufania i systematycznej pracy wymaga budowanie relacji między człowiekiem a ptakiem.

    I właśnie o to w 180 CRAFT trochę chodzi.

    Bushcraft daje świetny pretekst do zdobywania konkretnych umiejętności: rozpalenia ognia, przygotowania obozowiska, gospodarowania zasobami czy orientowania się w terenie. Ale obok tego wszystkiego dzieje się jeszcze coś.

    Trzeba dogadać się z innymi.

    Podzielić zadaniami.

    Czasem poczekać.

    Czasem komuś pomóc.

    Zaufać osobie, którą poznało się dopiero kilka godzin wcześniej.

    I poradzić sobie z tym, że nie wszystko jest dostępne od razu.

    Dla młodzieży z naszych dwóch placówek był to pierwszy tak intensywny wspólny wyjazd. Trzy dni wystarczyły, żeby osoby przyjeżdżające jako dwie oddzielne grupy zaczęły tworzyć jedno obozowisko, razem wykonywać zadania, przygotowywać jedzenie i pilnować wspólnej przestrzeni.

    Nie trzeba było do tego sali szkoleniowej ani długich ćwiczeń integracyjnych.

    Wystarczyły las, kilka namiotów, ognisko, ograniczony zapas wody i odrobina kontrolowanego chaosu.

    Tak właśnie lubimy rozpoczynać wakacje.

    Trochę brudniejsi, trochę bardziej niewyspani, bogatsi o kilka nowych umiejętności i znajomości – oraz z historią o lisie, który zdecydowanie zbyt poważnie potraktował zaproszenie do integracji.

    Do miasta wróciliśmy po trzech dniach.

    180 CRAFT wróci za rok.